















Það sem ég vildi sagt hafa

Ónefnið skvísubók minnir óneitanlega á annað ónefni, eða kerlingabók, sem var notað nokkuð áður fyrr um bók eftir konu sem þótti heldur ómerkileg. Gömul og þekkt er skiptingin í stelpu- og strákabækur, sem er nógu afleit og útilokandi, en þegar skáldsögur eru ætlaðar fullorðnum þá virðast bækur eftir karlmenn vera einfaldlega það, bókmenntir sem henta öllum kynjum, en

Nína Björk Árnadóttir (1941-2000) var afar merkileg skáldkona. Hún skrifaði ljóð, leikrit og sögur og kom strax með fyrsta verki sínu, 24 ára gömul, eins og ferskur vindsveipur inn á ritvöllinn. Hún þróaði síðan með sér magnaða og ógleymanlega texta sem ramba á mörkum ljóðs, örsögu og einræðu í leikverki og gefa enn fremur einstæða innsýn í

Þegar ein vinkona mín hlýddi á langt órímað ljóð sem geymdi frásögn af dularfullum atburði upp á heiði velti hún fyrir sér hver munurinn væri á ljóði og sögu. Mörkin eru alls ekki alltaf skýr enda rúmast hvorki skáldskapur né raunveruleiki endilega vel ofan í ferköntuðum boxum, sem síðan má stafla upp í minninu, eins